Dutch has six core modal verbs: kunnen (can, to be able), mogen (may, to be allowed), moeten (must, to have to), willen (to want), zullen (shall, will) and hoeven (to need — used with niet or geen). They share a key grammatical feature: they take a bare infinitive with no te and send it to the end of the clause. Ik moet vroeg vertrekken. Hij kan goed zwemmen. Ze wil een boek lezen.
Modal verbs have irregular present-tense conjugations. Kunnen: ik kan, jij kunt or kan, hij kan, wij kunnen. Mogen: ik mag, jij mag, hij mag, wij mogen. Moeten: ik moet, jij moet, hij moet, wij moeten. Willen: ik wil, jij wilt or wil, hij wil, wij willen. Zullen: ik zal, jij zult or zal, hij zal, wij zullen. Hoeven is special — it almost always appears with niet and takes te before its infinitive: Je hoeft het niet te doen.
In the perfect tense, modals use a double infinitive construction instead of a past participle: Ik heb kunnen werken meaning I have been able to work. This double infinitive sits at the very end of the clause: omdat hij gisteren niet heeft kunnen komen. The double infinitive is a hallmark of written and formal Dutch and worth mastering for reading comprehension even before you try to produce it yourself.