Dutch verbs are either regelmatig (regular) or onregelmatig (irregular). Regular verbs follow predictable patterns: werken → ik werk, jij werkt, hij werkt, we werken; past: ik werkte, we werkten; past participle: gewerkt. The t/d rule determines past tense ending: stems ending in t-kofschip letters take -te, others take -de.
The most important irregular verbs: zijn (to be): ik ben, jij bent, hij is, we zijn; past: was/waren; participle: geweest. Hebben (to have): ik heb, jij hebt, hij heeft, we hebben; past: had/hadden; participle: gehad. Gaan (to go): ik ga, jij gaat; past: ging/gingen; participle: gegaan. Komen (to come): ik kom, jij komt; past: kwam/kwamen; participle: gekomen.
Strong verbs change their stem vowel: rijden (to drive) → reed/gereden; schrijven (to write) → schreef/geschreven; zien (to see) → zag/gezien; lopen (to walk) → liep/gelopen; vinden (to find) → vond/gevonden; binden (to bind) → bond/gebonden. These ablaut patterns (Ablaut = vowel alternation) come from Proto-Germanic. Learning the patterns by vowel group (ij/ei → ee, ie → zag pattern, etc.) is more efficient than memorising each verb individually.